ความร้อนแรงจากดวงตาสีทองคู่นั้นแผดเผาความปรารถนาในกายจนเป็นเถ้าในเสี้ยววินาที บุรุษผมสีเงินผู้โหดร้ายและงดงามยิ่งกว่าลูซิเฟอร์ที่สอนให้รู้ถึงอ้อมกอดอันเร่าร้อนและเจ็บปวด ปรนเปรอด้วยริมฝีปากแสนเมามายยิ่งกว่าสุราชั้นเลิศ เพียงคนเดียวที่ปรารถนาจะให้กระชากวิญญาณด้วยคมเคียวแห่งรักในวาระสุดท้ายของชีวิต

แดเนียล นักข่าวหนุ่มวัย 24 ปีและหน่วยข่าวกรองแห่งองค์กรลอบสังหาร เฮาส์ ออฟ แองเจิ้ล บังเอิญได้มาพบกับ อากีเร่ บุรุษปริศนาผู้มีผมสีเงินและดวงตาสีทองราวกับมัจจุราจในเหตุการณ์ฆาตกรรมที่แอฟริกาใต้ เขาได้รับการไว้ชีวิตซึ่งต้องแลกมาด้วยร่างกายโดยไม่รู้เลยว่าดวงตาสีทองคู่นั้นพันธนาการวิญญาณของตนไว้แล้ว

เชคฟาฮัดแห่งจอร์แดน ซึ่งร่วมมือกับแดเนียลในภารกิจแอฟริกาใต้กลับได้พบกับเพื่อนเก่าที่ทั้งรักทั้งแค้น ลีโอ ผู้สาดมนทิลให้ตระกูลของของเขาเมื่อกว่าสิบปีก่อน การชำระแค้นอันละเมียดด้วยปลายดาบแห่งความปรารถนาจึงเริ่มขึ้นโดยไม่รู้เลยว่าสุดท้ายคนที่ถูกทิ่มแทงกลับเป็นเขาตัวเอง

ท่ามกลางงานเลี้ยงในปราสาทของเยอรมนี ลุดวิก หัวหน้าฝ่ายข่าวของแดเนียลมีอดีตที่ไม่อาจเปิดเผยได้อยู่ ทั้งที่เขาเป็นพวกนีโอนาซีและที่เขาเป็นมาสเตอร์ผู้สวมปลอกคอให้สุนัขเลี้ยงผมดำผู้งดงาม ยูจีน ปรนเปรอสัตว์เลี้ยงด้วยเมล็ดพันธุ์แห่งตัณหาที่เพาะบ่มอย่างถนอม ล่ามหัวใจไว้ด้วยโซ่ที่หอมหวานและเจ็บปวด

ที่นั่นเอง นักฆ่าหนุ่มผู้สูญเสียความทรงจำ อิซาค ได้พบกับ ไกเซอร์ ผู้มีสายเลือดราชวงศ์โฮเฮนซอลเลิร์นอันสูงส่งแห่งเยอรมนี หลอกล่อเจ้าชายผู้บริสุทธิ์ให้ติดบ่วงสเน่หาด้วยสายตาสีแซฟไฟร์และใบหน้าที่งดงามจนไม่อาจละสายตาไปได้

เชิญดื่มด่ำกับนวนิยายอีโรติคที่อบอวลด้วยกลิ่นกุหลาบแห่งความปรารถนา เผาผลาญหัวใจนักอ่านด้วยความร้อนแรงแห่งเพลิงริษยา อาฆาต และการหักเหลี่ยมเฉือนคมทั้งทางการเมืองและธุรกิจ

สวัสดีค่ะ Kurumi นะคะ ตอนนี้เป็นหนึ่งในผู้จัดทำ Sweet Poison อย่างเต็มตัวค่ะ

ก็สำหรับท่านที่หลงเข้ามานะคะ จากเวบโน้น ขอสงวนนามนะคะ และท่านที่ตามเข้ามาจากลิ้งค์ที่พี่บลูไปหย่อนไว้แล้วก็ในเมล์ที่เราตอบให้ไปขอทำข้อตกลงเบื้องต้นและข้อปฏิบัติที่ห้ามฝ่าฝืนทุกกรณีโดยเด็ดขาด มิฉะนั้น Kurumi จะทำการตัดสิทธิ์ท่านในการสั่งซื้อหนังสือ รับข่าวสาร ชิงรางวัลและกิจกรรมต่างๆ ที่จะมีขึ้นในตอนนี้แลในอนาคตทันที และต่อให้ท่านชำระเงินเข้ามาแล้วก็อาจจะไม่คืนเงินให้ด้วย ถ้าพี่บลูหรือ Kurumi พิจรณาแล้วว่าร้ายแรงหรือแค่เข้าข่าย - เฉียดกรายคำว่าไม่เชื่อฟัง / ไม่ทำตามข้อตกลงนะคะ

เนื่องจากสถานการณ์ในตอนนี้และตอนไหนๆ ก็ไม่น่าวางใจด้วยประการทั้งปวง ถ้าเรื่องถึงท่านผู้มีอำนาจในบ้านเมืองที่จ้องจะล้างวาย มันจะยุ่ง และจะไม่มีใครไป "ประกันตัว" หรือ "เยี่ยม" ที่กรงค่ะ

***บลอคนี้ไม่มีหมา แต่มีปลาพะยูนดุค่ะ กัดไม่เลือก เสียชื่อพะยูนรักสงบมาแล้วด้วย และเมื่อกัดแล้วถ้าเหยื่อไม่ตาย ก็ไม่ปล่อยด้วย ลองสืบประวัติเราได้ ในวงการวายที่ทำหนังสือทำมือ นิยายวายชื่อนี้มีคนเดียว***

1. ห้ามนำ URl ข้อความใดๆ ในบลอคนี้ไปเผยแพร่โดยเด็ดขาด ไม่ว่าจะเพราะเขาถามมาว่าจะซื้อยังไง หรือมีนิยายเรื่องไหนสนุกๆ บ้าง กรุณาแนะนำไปที่เว็บต้นทางคือที่นิยายเรื่อง Sweet Poison นี้ลงอยู่ในตอนแรกค่ะ

2. กรุณาพูดจาสื่อสารกันภาษาดอกไม้ค่ะ คนเราโตๆ กันแล้ว มีชีวิตจนพิมพ์แป้นคอมพิวเตอร์เป็น ต่ออินเตอร์เน็ตได้ เข้าเว็บเป็น กรุณาอย่าทำตนเป็นผู้ไม่มีการศึกษา หรือให้ใครว่าได้ว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอน หรือสอนมาไม่ดี มันบาปนะคะ เพราะเราเชื่อค่ะ ว่าพ่อแม่ของท่านต้องรักและสั่งสอนท่านมาอย่างดีแน่นอน อย่าทำให้ท่านเสียชื่อเสียงเลยค่ะ

3. ถ้าพูดอะไรแล้วขอให้ฟัง เพราะกว่าจะออกมาให้จองลงบลอคกันนั้น ทั้งเราและพี่บลูปรึกษากันดีแล้วถึงประกาศค่ะ ถ้านัดรับก็คือต้องตรงเวลา ถ้ามีอะไรติดขัดไม่สะดวก ส่งเมล์มาคุยกันได้ค่ะ เรายังจะยืดหยุ่นให้ท่านได้ ในกรณีที่ท่านทำตามกติกาของเรา

4. ท่านที่ได้เมล์ตอบรับกลับไปหลังถามคำถาม หรือยืนยันการสั่งซื้อกรุณา อย่า- Forward-ต่อ โดยเด็ดขาด ทางเราเซ็ทระบบการจองไว้อย่างดี กรุณาอย่าทำเสีย เพราะหนังสือหลายร้อยเล่มนะคะ จะจัดจะรื้ออะไร มันเหนื่อยค่ะ เปลืองไขมันโดยใช่เหตุ ยิ่งพี่บลูกับเราทำ-งาน-ทั้ง-คู่ เห็นใจกันบ้างนะคะ

5. อ่านวิธีการส่งของและชำระเงินให้ดีๆ คิดให้มากๆ ทำความเข้าใจกับมันซะก่อน แล้วตัดสินใจให้แน่นอนก่อนจะทำการสั่งค่ะ เพื่อความสะดวก รวดเร็วของท่านเองที่จะได้ Sweet Poison เล่ม 1 ไปนอนกอดที่บ้าน เมื่อเล่ม 1 หมด เล่ม 2 จึงจะตามมาค่ะ ซึ่งไม่น่าจะนานมากนัก

ถ้าอ่าน 5 ข้อนี้จบแล้ว เรามาดูวิธีการส่งของกันเลยค่ะ เท่าที่คุยกันอยู่ ณ ตอนนี้นั้น ช่องทางการขายจะมีอยู่ 4 แบบนะคะ

1 วางขายที่ร้านแหล่งวายที่สยามสแควร์ เรื่องรายชื่อร้านนั้น ขอไม่ลงในบอร์ดนะคะ เสี่ยงเกิน ถ้าอยากทราบกรุณาส่งเมล์ตามที่ลงในบอร์ดเว็บต้นทางค่ะ

2 ขายทางไปรษณีย์ สำหรับท่านที่ทางบ้านค่อนข้างจะปลอดภัย หรือมีที่ให้จัดส่งโดยไม่โดนท่านที่บ้าน "เปิด" เจอแล้วเชือดค่ะ <-- ไม่แนะนำสำหรับท่านที่มีโอกาสซื้อทางช่องทางอื่นนะคะ ยกเว้นไม่สะดวกจริงๆ

3 ออกร้าน ซึ่งทางท่านเจ้าของเรื่องคงจะมีโอกาสไปออกร้านขายของโดจินชิทั้งหลายตามแต่โอกาสจะอำนวย <-- อันนี้เสี่ยงต่อการหมดค่ะ กรุณาทำใจและเข้าใจล่วงหน้านะคะ ถ้าจะไปงานที่แน่ใจว่าพี่บลูจะไป หรือคิดว่าจะได้ไป กรุณาติดต่อให้แน่นอนค่ะเพื่อทำการสำรองหนังสือ

4 นัดรับ ซึ่งอันนี้ต้องแล้วแต่ความสะดวกของ Kurumi นะคะ เพราะทำงานแถวสยาม เลยนัดรับได้แต่แถวนั้น ถ้าไม่สะดวกชำระเงินก่อน สามารถชำระเงินสด พอดีจำนวนกับเราได้ หมูไปไก่มาค่ะ ยื่นกันตรงนั้นเลย<-- อยากให้เป็นทางเลือกหนึ่งซึ่งก็เข้าใจท่านที่ไม่สะดวกด้วยประการทั้งปวง แต่กรุณาเห็นใจกันว่า ถ้านัดรับแล้ว นัดต้องเป็นนัดค่ะ เพราะงานค่อนข้างเคร่งเรื่องเวลาพอควรเลย แฮ่~~~ ช่วงเดือน 5 - 6 จะได้จันทร์ถึงเสาร์ ซึ่งตรงนี้ขอสกรีนค่ะ กลัวว่าท่านจะเป็นสายมาดักจับพะยูนเข้ากรงไปกินข้าวแดง

ส่วนราคานั้นได้สรุปออกมาแล้วคือ 380 บาทขาดตัวค่ะทั้งไปรษณีย์ นัดรับ วางร้าน

รายละเอียดหนังสือมีดังนี้

ปกสี่สีเคลือบยูวี รูปหน้าปก หึหึ โฮะๆ ฮ่าๆ ถ้าพี่บลูไม่เบี้ยว/หวงลูกชายเกินไป ปกน้องแดเนียลที่น่ารักค่ะ (Kurumi จะไปฉกมากอดให้ได้คอยดู)

เนื้อใน จำนวน 417 หน้า

กระดาษ ถนอมสายตา

คำนำโดยพี่บลู

Talk โดย Kurumi

Pin-Up ไม่มีค่ะ

ภาพประกอบ ไม่มีค่ะ

ของรางวัล/Item พิเศษ รอลุ้นในเล่ม หึหึ พี่บลูเองก็ไม่รู้นะเนี่ย ว่าจะมีอะไร โฮะๆๆ งานนี้ Kurumi คิดขึ้นมาเองค่ะ เพราะยังไม่ตัดสินใจว่าจะแจกทุกเล่ม หรือแค่บางเล่มให้เปิดเจอแล้วมาติดต่อรับ

กำหนดการวางแผง 18 - 05 - 07

เปิดรับคำถาม ข้อสงสัยตั้งแต่วันนี้ค่ะ แต่โอนเงินเริ่มวันที่ 07 - 05 - 07

รายละเอียดในการสั่งซื้อทางไปรษณีย์ (ห่อแน่นหนามาก)

***เปิดให้ลงชื่อจองสำหรับท่านที่ต้องการสั่งทางไปรษณีย์ได้แต่บัดนี้เป็นต้นไป***

-8-

By kurumi

วนัสหน้าร้อนผ่าว นี่เราคิดอะไรอยู่เนี่ย 'บ้าจริงๆเลย ถ้าพี่ภูรู้เข้าล่ะก็ บ้า บ้า บ้า'

ภูริตเห็นวนัสนั่งเงียบไม่พูดไม่จาจึงถามว่า

"นัสเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมนั่งเงียบเชียว"

วนัสสะดุ้งโหยงรีบตอบปฎิเสธทันที

"เปล่าครับพี่ผมไม่เป็นอะไร"

แต่จู่ๆวนัสก็รู้สึกคอแห้งผาก ร้อนไปทั่วตัว เขารีบหยิบกาแฟมาดื่มทันที

'เอแปลก ทำไมเรารู้สึกแบบนี้นะ อย่างกับ เราเองก็พึ่งอยู่กับพี่ภูไปเมื่อวานถึงแม้จะแค่นิดเดียวเราก็ไม่น่าจะอยากอะไรเร็วนี่นา หรือว่าเพราะเราคิดเมื่อกี้มั้ง'

วนัสชักงง

เพราะภูริตแสดงท่าทางว่าไม่สนใจที่จะได้เขากลับไปเลยจึงไม่เฉลียวถึงแผน(กาม)เลย

หน้าของวนัสเริ่มแดงด้วยความร้อนในร่างกายเริ่มสูงขึ้นลมหายใจหอบถี่ลำคอแห้งผาก

ภูริตลอบยิ้มเมื่อสังเกตเห็นอาการของคนรัก

เขารักวนัส รักมาก เพื่อที่จะได้วนัสกลับคืนมาเขาจะทำทุกอย่างไม่เลือกวิธีเลยคอยดู

'สงสัยยาจะเริ่มออกฤทธิ์แล้วสินะ'ภูริตยิ้มอย่าง***มเกรียมแล้วทำเป็นไม่สนใจ(ปีศาจ)

เขาจะทำให้วนัสรู้เสียทีว่าไม่ควรคิดหนีไปจากเขาอีกและไม่มีใครที่วนัสจะสามารถอยู่ด้วยได้นอกจากเขาเท่านั้น

เขาจะตามไปราวีทุกที่ทุกเวลาทุกสถานที่ไม่เว้นเวลานอกราชการด้วยจะตามไปสุดหล้าฟ้าเขียว

ถ้าเรื่องมากนักก็จับกดมันซะกลางที่ชุมชนมันซะเลยจะได้อายจนไม่กล้าหนีไปไหนได้อีก

'เอ๊ะ นั่นก็น่าลองดูแล้วถ่าย vdo ไว้ด้วยดีกว่า ถ้าทำขนาดนั้นแล้วยังคิดหนีอีกก็ให้มันรู้ไปวีดีโออย่างเดียวมันอ่อนหัดไป'เขาวางแผนการต่อ

วนัสนั้นเริ่มรู้สึกตัวว่ากำลังเกิดอารมณ์แบบไหนขึ้นกับตนก็ร้อนใจ เขากลัวว่าอาจจะแสดงอาการออกมาต่อหน้าภูริตก็ได้เลยคิดหาทางเผ่นหนีให้เร็วที่สุด

เพราะเขารู้ดีว่าถ้าภูริตสังเกตเห็นเข้าละก็ เขาคงไม่รอดแน่(รอดก็ไม่ใช่เราแล้ว)

ภูริตเป็นคนที่...เก่งมากถ้าเขาได้อยู่ในอ้อมแขนนั่นอีกครั้งล่ะก็เขานั่นแหละที่จะหนีไม่รอด

"เอ่อ นี่ก็ดึกแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับพี่เองก็ไม่ค่อยสบายด้วย" วนัสหาทางขอตัวกลับ

ภูริตสะดุ้งโหยง

'เฮ้ยไม่ได้การล่ะขืนกลับตอนนี้ล่ะก็เสียแผนพอดีต้องหาทางล่อไว้' ปีศาจรีบคิดหาทางโดยเร็วที่สุด

"ทำไม นัดเวลามันไว้หรือไงถึงบอกว่าเวลาแค่นี้ดึกมากน่ะ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงกระด้างที่สุดเท่าที่จะทำได้

"หรือว่าอยากกลับไปบอกมันว่า ไอ้หน้าโง่อย่างชั้นยอมกลับไปแล้วจะไม่มาขวางทางรักของมันอีก ไอ้นั่นมันปรนเปรอเธอด้วยอะไรนะ

ถึงใจมากใช่มั้ยเธอถึงได้อยากกลับไปนัก"

ภูริตพูดแล้วก็เข้าประชิดตัววนัสทันทีเขากระชากแขนวนัสให้เข้ามาหาตัวเองอย่างแรง

"ก็ได้ จะไปก็ได้แต่ชั้นจะต้องได้เธอก่อนนะนัส ให้สมกับที่ชั้นดั้นด้นมาหาเธอครึ่งโลกแบบนี้ไงล่ะ"

พูดจบมือของภูริตก็ตะปบลงไปที่บั้นท้ายของวนัสทันทีเขาบีบเคล้นแรงๆทั้งสองข้าง

เขารู้ดีว่าวนัสมีจุดอ่อนที่ไหนบ้าง

เขาเป็นคนสอนให้วนัสหลงไหลในรสชาติแบบไหน เขาเป็นคนสอนให้ร่างกายของวนัสมีปฏิกิริยากับสัมผัสของเขาแบบไหน

ทำไมเขาจะไม่รู้เล่า เวลาแค่18เดือนมันไม่นานพอที่จะทำให้เขาลืมหรอกถึงแม้ว่าจะไม่มีวนัสอยู่เคียงข้างก็ตามที

เขานอนฝันถึงวนัสทุกคืน ฝันถึงวันเวลาที่อยู่ด้วยกัน นอนเคียงข้าง ด้านบน ด้านล่าง ด้านข้าง ก่ายเกยกันและกัน

เขาสอนทุกสิ่งให้วนัสเอง ไม่ว่ามันหน้าไหนก็ทำให้วนัสเต็มอิ่มไม่ได้หรอกนอกจากเราคนเดียว

วนัสนั้นแค่นั่งอยู่เฉยๆเมื่อกี้ก็แย่พอแล้วแล้ว นี่กลับมาเจอกับมือปลาหมึกของภูริตอีก

เขาจึงทนไม่ไหวเผลอครางออกมา

"อาาาาาาาา พี่ภู แรงอีกครับ"

'เฮ้ย ตายแล้วเราพูดอะไรออกไปเนี่ย'วนัสตกใจ

ภูริตลอบยิ้ม(น่ากลัวมากกกกกกกกกก)

"ฮึ แน่ล่ะเธอทนไม่ได้หรอกนัส นอกจากพี่จะมีใครทำให้เธอพอได้ไม่มีหรอกพี่ให้เธอจนเกินพอด้วยซ้ำไปใช่มั้ยล่ะว่าไงล่ะตอบสินัส"

วนัสหลับตาไม่กล้าตอบเขากลัวว่าถ้าลืมตาล่ะก็ภูริตต้องรู้ทุกอย่าแน่

ภูริตลากมนิ้วมาด้านหน้า จัดการปลดกระดุม รูดซิปแล้วสอดนิ้วเข้าไป

วนัสครางลั่น "พี่ พี่ภู นั่น นั่นตรงนั้น"

ภูริตยิ้ม***ม เขาลงมือกอบกำส่วนนั้นอย่างรุนแรง

วนัสสะดุ้งเฮือกความเสียวซ่านแผ่ไปทั่วร่าง

มือของเขาโอบกอดตัวภูริตไว้แน่น ยึดเหนี่ยวไว้ราวกับเป็นฟางเส้นสุดท้าย

ภูริตยิ้มมากขึ้นไปอีก

เมื่อวนัสทำเช่นนั้นแผนการร้าย(กาม)ยังไม่จบแค่นี้หรอก มันพึ่งเริ่มต้น

เขาถอดกางเกงของวนัสออกพลางบีบเค้นส่วนอ่อนไหวนั่นอย่างรุนแรงราวกับว่าต้องการให้วนัสขาดใจตายไปด้วยความรู้สึกที่รุนแรงเหลือแสนนั่น

วนัสครางดังลั่นไม่หยุดหย่อนเขาเกือบถึงแล้วแต่จู่ๆภูริตก็หยุดมือวนัสพลัดตกจากวิมานทันที

ภูริตผลักวนัสออกไปแล้วพูดว่า

"โอ๊ะโอ๋ ขอโทษทีนะนัสแต่เธอไม่ควรเองที่ทำให้พี่โกรธน่ะเลยเกือบไปเลย เห็นมั้ยล่ะ กลับไปได้แล้วคนรักเธอรออยู่นี่นา เดี๋ยวจะมาอาละวาดหาตัวเธอที่นี่

พี่ขี้เกียจมีเรื่อง ไปขอให้เขาจัดการต่อเองแล้วกัน ไม่น่าเลยเรา เสียเวลาจริงๆ" ภูริตพูดพลางถอยห่างออกมา

หลังจากจัดการสวมกางเกงให้วนัสเรียบร้อยแล้ว วนัสยังไม่ได้สติเนื่องจากภูริตพาเขามาไกลเกินไป(โดยตั้งใจ)

วนัสเรียกภูริตด้วยเสียงเว้าวอน ออดอ้อน "พี่ภู พี่ทำแบบนี้ไม่ได้นะครับ ทำไมพี่ใจร้ายกับผมแบบนี้"

เขาส่งสายตาออดอ้อนแบบที่ภูริตคนเก่าไม่เคยต่อต้านได้เลย แต่ภูริตตอนนี้นั้นเปลี่ยนไปแล้ว

เขาใจแข็งมากขึ้น ไม่ยอมอ่อนง่ายๆ "ไม่ล่ะนัส พี่ขี้เกียจตื่นมาโดนเราว่าว่า พี่ฉวยโอกาส"เขาตอบแบบไม่ใยดี "ออกไปได้แล้ว พี่จะนอน

ไม่อยากได้คนที่วิ่งโร่ไปให้ผู้ชายอื่นกอดมาแล้วหรอกน่า พี่มีปัญญาหาได้ไม่ต้องห่วง"

วนัสสะอึกกับน้ำคำของภูริต เขาอยากหนีไปให้ไกลจากผู้ชายคนนี้

แต่เขาไม่มีแรงเลย เขายืนไม่ได้ด้วยซ้ำ แรงอารมณ์นั้นส่งผลกับเขามากเกินไป

เขาไม่รู้เลยว่าแท้ที่จริงแล้วเป็นเพราะฤทธิ์ยาต่างหาก

เขาพยายามที่จะลุกแต่ก็ทำไม่ได้

ภูริตเข้ามาพยุงวนัสขึ้นแล้วพูดว่า "ไม่ออกไปใช่มั้ย อยากให้พี่โยนออกไปใช่มั้ย ก็ได้" แต่นึกหรือว่าภูริตจะทำจริงๆ

เขามีแผนในใจไว้แล้วเขากระชากวนัสมาใกล้ๆโดยจงใจให้ท่อนล่างของวนัสมาเสียดสีกันของเขา

การกระทำนั้นทำให้วนัสไม่อาจทนได้อีกต่อไป

เขากระชากภูริตลงมาบดเบียดริมฝีปากอย่างเร่าร้อนพลางรูดซิปกางเกงของภูริตลงแล้วสอดมือเข้าไปปลุกเร้าภูริตอย่างรวดเร็ว

เขาเร่งจังหวะมือให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้พลางไล้จูบมาตามแนวกราม แลบลิ้นมาไล้เลียผิวแก้มสากระคายด้วยไรเครานั่น ลงมาที่คอพลางใช้มืออีกข้างปลดกระดุมเสื้อ

ซอกซอนจุมพิตไปที่ยอดอก

ภูริตต้องใช้กำลังทั้งหมดมากดตังเองไม่ให้สนองกลับไป

วนัสครางอย่างหงุดหงิด

เขาผลักภูริตลงไปนอนกับพื้นห้องทันทีแล้วจึงฉีกทึ้งเสื้อผ้าของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง

เขาถอดเสื้อและกางเกงออกไปภายในเวลาไม่ถึง10วินาทีแล้วขึ้นคร่อมภูริตทันที

ภูริตตกใจมาก

เขาไม่นึกว่ายาจะแรงขนาดนี้

วนัสปลุกเร้าให้ส่วนนั้นของภูริตตื่นตัวแล้วจึงสอดนิ้วของตัวเองเข้าไปที่ช่องทางของเขาเอง

ภูริตมองภาพนั้นอย่างเพลิดเพลิน

เขาเอามือไปจับตัววนัสไว้ แต่กลับโดนวนัสแห้วใส่ว่า

"นิ่งไปเลยนะพี่ภูไม่ช่วยแต่แรกก็อยู่เฉยๆเลยไป ผมทำเอง"

ภูริตหรือจะฟังเขาบอกว่า"ก็เห็นชักช้านี่นา ถ้าจะทำก็เร็วๆเข้า ไม่งั้นก็ไปหาคนอื่นโน่นไป พี่จะนอนแล้วไม่มีเวลามาเล่นกับเด็กแบบเธอหรอกนะ" เขาแกล้งยั่ว

วนัสโกรธจัด"แล้วใครใช้ให้พี่มาเอาเด็กแบบผมล่ะ"

"ก็เมื่อก่อนไม่เด็กแบบนี้นี่ เร็วๆน่า รำคาญ" เขาทำท่าเบื่อหน่าย

วนัสพูดไม่ออก ร้อนก็ร้อนแต่เขาก็สะอึกไปกับคำพูดของภูริตเหมือนกัน

'นี่พี่เขาเอาจริงเหรอเนี่ย จะทิ้งเราจริงๆเหรอ' วนัสคิด

"พี่ภู ผม" เขาเรียกเบาๆ

"ว่าไง จะทำไม่ทำ ถัาไม่พี่จะได้ไปนอน ไม่อยากได้ความสงสารของเธอหรอกนะไม่ต้องห่วงว่าพี่จะอดหรอก ไอ้ที่ทำแบบนี้ก็เพราะสงสารใช่มั้ยล่ะ"

เขาเอ่ยเสียงเย็น

"ไม่ใช่นะครับ ผมทำเพราะผมรักพี่ภู ผมต้องการพี่ ผมรักพี่ พี่แหละไปมีลูกกับคุณจินพี่ทิ้งผมไปต่างหาก

"นี่เราไม่เชื่อใจกันเลยนะนัส" ภูริตคำราม

"เด็กนั่นมันลูกเจ้าพัด ไม่ใช่พี่ซะหน่อยแล้วเราน่ะก็ดันไปเชื่อที่ยัยมินนั่นเป่าหูซะสนิทเลย":

วนัสอึ้ง"หา"

ภูริตยิ้ม"ว่าไงจ้ะ จะทำรึไม่ทำพี่น่ะนอนรอแล้วนะนัส"

"พี่ภู"

"ถ้าไงไปทำกันที่เตียงดีกว่านะ พี่ปวดหลัง" เขาฉะอ้อน

"พี่ภูอุ้มไปเร็วๆสิครับ ผมลุกไม่ไหวแล้ว ร้อนไปหมดเลย" วนัสอ้อนหนักกว่าพลางยั่วกลับเสียอีก

"งั้นเอางี้แล้วกัน"ว่าแล้วเขาก็สอดร่างเข้าไปในตัววนัสทันที

วนัสร้องลั่นห้อง รู้สึกถึงภูริตในตัวเขา

"อ้าาาาาา พี่ภู อีกเร็ว อย่าหยุดนะพี่ ไม่ต้องไปแล้ว เร็วตรงนี้แหละ นะ"

"จ้ะๆ ใจร้อนจัง" ภูริตรีบบอก เขาเองก็ไม่อยากทนแล้ว

ภูริตลุกขึ้นยืนทั้งที่อยู่ในท่าที่เขายังอยู่ในตัววนัสแบบนั้น

วนัสไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้นแล้ว เขาเริ่มขยับเขยื้อนตัวเองให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขากำลังหลงอยู่ในวังวนของอารมณ์ที่ห่างหายไปนาน

ในเมื่อเขาและภูริตเข้าใจกันแล้วและเด็กนั่นที่เขาเห็นก็ไม่ใช่ลูกภูริตเขาจะกลัวอะไรเล่า

คนของเขา เขาไม่ให้ใครมาแย่งไปแน่ คราวนี้เขาจะสู้เพื่อตัวของเขาเอง

ประตูห้องนอนนั้นถูกปิดลงตามหลังคนทั้งคู่

มีเพียงเสียงครางของคนสองคนเท่านั้นที่ดังลอดออกมา

************
สมคิดนอนยิ้มอยู่ในความมืด

"คราวนี่คุณนัสคงกลับไปกันคุณภูซะทีนะว่าไงจิต" เขาเอ่ยกับจิตเพื่อนรุ่นน้องที่ทำงานติดตามภูริตด้วยกันมานาน

"อืม คงงั้นนะพี่คิด" จิตตอบ ทั้งเขาและสมคิดต่างก็ติดตามภูริตมานานก่อนที่เขาจะพบกับวนัสเสียอีก

จิตรู้ดีว่าสมคิดเอ็นดูภูริตราวกับน้องแท้ๆของตัวเอง

ตอนที่วนัสหายตัวไปนั้นสมคิดเองก็ห่วงทั้งวนัสและภูริตมาก เพราะเขารู้ดีว่าภูริตรักวนัสมากแค่ไหน

"เฮ้อโล่งไปที" ทั้งคู่กล่าวพร้อมกันโดยไม่ได้ตั้งใจ

"นอนเถอะเรื่องเจ้านาย เราไม่เกี่ยว" สมคิดเอ่ยชวน

"มีหวังคุณนัสนี่นอนเลยเที่ยงแหงเลยเนอะพี่" จิตพูด

"อือ" สมคิดพูดแค่นั้นแล้วทั้งคู่ก็หัวเราะพร้อมกัน

************

วันรุ่งขึ้น

และแล้วก็เป็นจริงดั่งที่สมคิดและจิตคาดไว้ ขณะนี้เวลาเลยเที่ยงวันมา2ชั่วโมงแล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะมีใครออกมาจากห้องนอนของภูริตเลย

เมื่อคืนกว่าทั้งสองจะหลับได้นั้นก็แทบแย่เนื่องจากไม่ว่าจะปิดหูยังไงก็ยังได้ยินเสียงของวนัสและภูริตอยู่ดี

จนทั้งคู่ต้องลุกมาค้นหาที่อุดหูที่นำติดตัวมาด้วยในกระเป๋าเดินทางแต่ไม่ได้ลื้อออกมาจึงหลับลงได้ ทั้งคู่ไม่รีบร้อนที่จะทำอะไรในเช้านี้เนื่องจากไม่มีธุระที่ไหน

ขณะนั้นในห้องนอนภูริตตื่นนานแล้วแต่ไม่ยอมลุก

เขายังคงนอนมองวนัสที่หลับอยู่อย่างเหนื่อยอ่อนเนื่องจากฤทธิ์ยานั้นรุนแรงเกินไป พลางคิดรายการแก้แค้นพวกที่ช่วยวนัสตอนที่แอบหนีมา

อืม คนแรกเลยก็ยัยนิด แต่จะเอาไงกับยัยหนูนี่ดี ขืนรุนแรงมากพ่อกับคุณลุงลุกมาฆ่าเราแน่ ไม่เป็นไร ลงชื่อไว้ก่อนแล้วค่อยเชือดทีหลังก็ได้

แล้วก็เจ้าพัด เจ้านี่น่าจะจับตอนให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย มั่วไปทั่วทั้งที่แต่งงานจนลูกสองแล้วนะ ไม่น่านับมันเป็นน้องเลย ให้ตายสิ

แล้วก็ยัยมิน หนอย ยุ่งดีนักต้องจัดการ ฮึ! สามีตัวเองยังคุมไม่อยู่ ปล่อยให้มาแร่ดๆนอกบ้านจนไปยุ่งกับเพื่อนสนิทตัวเอง แล้วยังแสนรู้ว่าเป็นลูกเรา

ทำให้นัสหนีเราไปแบบนี้ต้องเล่นหนักๆหน่อยแล้ว

เขาวาแผนการ(ชั่ว)อยู่ในใจ

ขณะนั้นเองวนัสลืมตาตื่นขึ้นมาพอดี แต่ภูริตมัวแต่คิดวางแผนแก้แค้นอยู่จึงไม่ทันสังเกตว่าวนัสตื่นแล้ว

วนัสลืมตามองเห็นภูริตกำลังหมกมุ่นคิดอะไรอยู่ก็ยิ้ม เอื้อมมือไปลูบแก้มของคนรัก

ภูริตสะดุ้งโหยง คิดอะไรอยู่ครับพี่ภู ลืมผมไปเลย ตื่นนานแล้วเหรอครับ วนัสถามหยอกล้อภูริตเล่น

ก็ซักครู่แล้วจ้ะ เมื่อกี้ถามว่าอะไรนะจ้ะนัส เขาตอบยิ้มใส่หน้าวนัส

ผมถามว่าคิดอะไรอยู่ครับ พี่ถึงใจลอยขนาดนั้น อย่าบอกนะว่าเรื่องงานน่ะครับ ผมรู้จักพี่ดี ลองทำหน้าแบบนี้ไม่ใช่เรื่องงานแน่

ต้องเป็นเรื่องอะไรสักอย่างที่ไม่ดีมากๆด้วย วนัสดักคอ

ภูริตหัวเราะ ไม่โกรธที่ถูกคนรักดักคอ ก็คิดถึงเรื่องของเราน่ะ

เรื่องของเรา? ทำไมครับ หรือพี่เสียใจเรื่องเมื่อคืนนี้ วนัสหน้าเสีย กลั้นใจถามออกไปทั้งๆที่กลัวคำตอบเป็นที่สุด

ถัาพี่บอกว่าเสียใจที่นอนกับเราล่ะ วนัสคิดอย่างใจเสีย

นัส พี่นึกว่าเราพูดกันรู้เรื่องแล้วนะว่าพี่ไม่เคยรังเกียจหรือคิดเป็นอื่นเลย พี่รักวนัส ผู้ชายคนนี้ที่อยู่ตรงหน้านี้เพียงคนเดียวเท่านั้น ทั้งชีวิตนี้พี่จะมีเราคนเดียว"

เขาให้สัญญา พลางคิดว่าต้องพูดกันให้รู้เรื่องเสียที

นัสรู้มั้ย18เดือนที่ผ่านมาพี่อยู่ด้วยความรู้สึกยังไง พี่ตกอยู่ในนรกนะนัส ไม่มีเลยแม้แต่นาทีเดียวที่พี่จะมีความสุข พี่นึกถึงนัสตลอดเวลา ตลอดเวลาที่นัสหนีพี่ไป

พี่กินไม่ได้นอนไม่หลับ กลัวเหลือเกินว่านัสจะมีอันตราย จะลำบาก จะถูกใครข่มเหงรังแกหรือเปล่า จะได้ทานอะไรรึยัง จะนอนที่ไหน จะคิดถึงพี่บ้างไหม

นัสที่อ่อนโยน ว่าง่าย น่ารัก ช่างปรนนิบัติดูแล ออดอ้อนกับพี่ พี่กลัว กลัวเหลือเกิน ถ้านัสเกิดไปเห็นใครที่คล้ายพี่เข้าแล้วเอาใครมาเป็นตัวแทนพี่

ไปทอดร่างให้คนอื่นเชยชม ไปให้คนอื่นได้สัมผัส แตะต้อง กอดก่าย เป็นเจ้าของนัสล่ะก็ พี่ต้องฆ่ามัน พี่ไม่ปล่อยมันไว้แน่ แค่นึกถึงนัสพี่ก็ร้อนรุ่ม กลัว กังวลสารพัด

ตอนที่พี่ได้ข่าวว่านัสอยู่ที่อังกฤษ พี่ดีใจแค่ไหนนัสไม่รู้หรอก พี่กลับบ้านจัดกระเป๋าแล้วก็จองเครื่องบินมาที่นี่เลยแต่ไม่มีเครื่อง พี่ต้องรออยู่ถึงสองวัน

พี่แทบคลั่งแล้วเป็นไง พอพี่มาถึงนัสกลับบอกพี่ว่านัสไม่กลับ นัสจะเลิกกับพี่ ทุกอย่างระหว่างเรามันจบลงแล้ว นัสมีคนอื่นแล้ว นัสขอเลิกกับพี่

โลกของพี่ถล่มทลายเลยนะตอนนั้นน่ะ พี่อยากตายเลยจริงๆ แต่ก็คิดว่าถ้าพี่จะไปพี่จะเอานัสไปด้วย พี่ยอมไม่ได้หรอกถ้านัสจะเป็นของคนอื่น พี่ไม่ยอม

ภูริตพูดอย่างหมดเปลือก เขาสารภาพทุกอย่างออกมา

ความอัดอั้นตันใจที่เก็บอัดมานานทำให้เขาเล่าให้วนัสทุกอย่างให้วนัสฟังทั้งหมด

วนัสนิ่งฟังอย่างตั้งใจ ผมกับพี่ภูก็ไม่ผิดกันสักเท่าไหร่หรอกครับ ตัวผมเองจากพี่มาก็แทบตาย ผมนอนร้องไห้ทุกคืนจนทุกวันนี้ ยัยว่านน่ะแทบจะบ้าตาย

พยายามลากผมออกงานทุกงานที่มี พอผมไม่ไปพระแม่เจ้าท่านตามราวีถึงที่ทำงานจนอาประชานี่เผ่นหนีทุกครั้งที่ว่านมาเลย ทุกคนกระเจิงหมดเลยเวลาว่านมาที

พี่น่าจะได้เห็นนะครับ ตลกที่สุดเลย

วนัสหัวเราะ เขานึกภาพว่านที่เวลามาที่ทำงานเขาทีราวกับทอร์นาโดบุก กระเจิดกระเจิงกันคนละทิศคนละทางเลย ไม่เลือก ไม่เว้น เด็กหรือแก่ หัวหงอก หัวดำ

แม่เจ้าประคุณเล่นงานหมดเลยถ้าขวาง

พอได้ยินชื่อประชาคู่อาฆาต ภูริตก็ฉุนขึ้นมาทันที

นายนี่อีกคน ต้องลงบัญชีหนังหมาไว้ ไอ้หมอนี่ต้องฆ่าทิ้ง ปล่อยไว้ไม่ได้ ไอ้หอก(หัก)ข้างแคร่ ภูริตจัดการเพิ่มรายชื่อทันที

พี่ภูบอกว่าพี่อยู่ในนรก ผมเองก็เหมือนกัน I WAS LIVING IN HELL แต่ตอนนี้เรากลับมาอยู่ด้วยกันแล้ว หมดทุกข์หมดโศกกันเสียที แต่พี่จำไว้นะครับผมรักพี่ รักมาก

ไม่เคยรักใครเท่าพี่มาก่อนและจะไม่รักใครอีกแล้วนอกจากพี่ แต่วันใดที่พี่มีคนอื่น ไม่ว่าจะผู้ชายหรือผู้หญิงผมจะไปจากพี่ทันที และจะไม่กลับมาหาพี่อีกเลย

เรียกได้ว่าเผาผีก็ไม่ต้องมา ผมพูดจริงทำจริงนะครับ จำไว้ วนัสพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาทำหน้าขึงขัง ยื่นคำขาดออกไป

ภูริตตอบกลับไปว่า ไม่มีอีกแล้วล่ะนัส ไม่มีอีกแล้ว เราจะไม่พรากจากกันอีก เขาโน้มตัววนัสลงมาจูบเนิ่นนาน

คนบางคนเมื่อของนั้นอยู่ข้างตัวกลับไม่รู้ค่า จะมารู้ก็เมื่อสูญเสียมันไป

แต่นี่ขนาดเขารู้ค่า เพียรรักษาไว้แล้วก็ยังไม่วายต้องสูญเสียไปครั้งหนึ่งจนได้ ต้องโหยหา ทุรนทุรายเฝ้าติดตาม ค้นหาตกนรกทั้งเป็นกว่าจะได้ผู้เป็นที่รักกลับมา

จะรู้รักษ์ ไม่ให้ช้ำ ต้องมัวหมอง

จะประคอง กองกอดไว้ ไม่มีหน่าย

ไม่ยอมคลาย กายแลจิต ชั่วชีวิตเลย

จบ อวสาน The End มันก็ความหมายเดียวกันนั่นแหละ