2006/Sep/19

What a Day for a Daydream

Kizuna Fanfiction

Translated By Kurumi

มาสะรู้สึกเจ็บในอก 'บ้า บ้าที่สุด' เขาคิด

ไคกำลังเต้นอยู่ที่ฟลอร์ ตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาเขาเที่ยวทุกคืนแต่เปลี่ยนคลับไปเรื่อยๆไม่เคยซ้ำเลย

เขาไม่เข้าใจว่าไคทำการบ้านตอนไหน แต่ก็นั่นแหละไคอยู่มหาวิทยาลัยแล้ว

มาสะไม่ค่อยแน่ใจว่า ไคมีการบ้านหรือเปล่า

มาสะยืนกรานที่จะตามไคออกมาข้างนอกเวลาที่เขาเที่ยวกลางคืนทุกครั้ง ด้วยเหตุผลทางความปลอดภัย

แน่นอนว่ามันไม่เกี่ยวกับการที่ไคเที่ยวเลย มาสะพยายามบอกตัวเองอย่างนั้น

ไครู้ดีว่าเขามีเสน่ห์ร้อนแรงมากแค่ไหน

เขารู้จากการที่ทั้งผู้ชายและผู้หญิงรอบๆตัวของเขาพยายามเต้นเข้ามาใกล้ๆเขาตลอดเวลา จากสายตาของมาสะที่จ้องเขม็งมาที่เขา

คืนนี้ไคใส่เสื้อกับกางเกงหนังสีดำเข้าชุดกัน เห็นรูปร่างผอมบาง งดงามแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสวยงามและแทบจะไม่เหลืออะไรให้ต้องจินตนาการอีกเลย

ไคยิ้ม 'โอ๊ย สนุกแน่งานนี้ มาสะจะรู้มั้ยนะว่าที่เราทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อเขา คนเดียว'

ไคเลือกเด็กหนุ่มหล่อที่สุดในบรรดาหนุ่มๆที่อยู่รอบตัวเขาโอบเอวแล้วลากไปที่ตรงกลางฟลอร์ที่มีแสงสว่างค่อนข้างมาก

ไคเริ่มโอบแขนไว้รอบคอเขาแล้วพันขารอบๆเด็กคนนั้นแล้วจึงโยกตัวแนะทางให้นิดๆ

เด็กหนุ่มคนนั้นกลืนน้ำลายดังจนไคได้ยิน

ไคยิ้มให้กับเหยื่อหนุ่มเนื้อนุ่มเหมือนลูกแกะของเขา

ไคขยับสะโพกไปโดนลูกแกะน้อย ดึงเขาเข้ามาใกล้ๆทำให้ไปโดนของแข็งๆของลูกแกะน้อยอย่างไม่รู้ตัว

มาสะคอแห้งผาก 'ให้ตายสิ นี่เด็กน้อยน่ารักอายุ 4 ขวบกลายเป็นตัวมิงค์อายุ 19 แสนร้ายกาจไปตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย

นี่เราพลาดอะไรไปรึไงเนี่ยหรือ เรามัวแต่พยายามบอกตัวเองว่า เราไม่เคยมองไคแง่นั้นมาก่อนนะ'

ไคดันสะโพกไปชนด้านหน้าที่อ่อนไหวของลูกแกะและดันหนึ่งขึ้นไปอีกซึ่งมองแล้วก็คิดได้อย่างเดียวว่ากำลังเลียนแบบการมีอะไรกัน

ภาพนั้นมาสะอยากกู่ร้อนตะโกนออกไป

อยากเข้าไปแยกร่างบางนั้นออกมาแล้วฉีกกระชากเด้กหนุ่มนั่นให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ไคลอบมองมาสะพอเห็นว่าสีหน้าของมาสะไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

เขาผิดหวังมาก

'ให้ตายสิ นี่เราต้องจับเจ้าเด็กนี่กดลงไปนอนกับพื้นแล้วข่มขืนเด็กนี่ ต่อหน้าคนทั้งหมดนี้ก่อนรึไงนะ มาสะถึงจะแสดงปฏิกิริยาอะไรออกมาน่ะหือ?'

ไคไม่เคยยอมให้ตัวเองต้องอดทนกับอะไรมาก่อนแต่เขาคงต้องลองดูคราวนี้

ถ้าเกิดว่ามันจะทำให้เขาได้สิ่งทีเขาต้องการ

เขายืดหลังขึ้นแล้ว แล้วโอบแขนไปรอบคอลูกแกะน้อยๆ

ไครู้สึกได้ถึงความระคายของลมหายใจของลูกแกะน้อยข้างๆใบหูของเขา

"คุณ เอ่อ.. คุณอยากไปที่ๆเป็นส่วนตัวกว่านี้หน่อยมั้ย?" ลูกแกะถามขณะที่เขาขยับเข้ามาชิดไคอีก

ไคยิ้มหวาน "ไม่ล่ะ หนุ่มน้อย ฉันอยากอยู่ตรงนี้ที่คนอื่น เห็นเรามากกว่า"

พูดแล้วก็หมุนตัวกลับมาจูบเขาที่ปากแรงๆสอดนิ้วเข้าไปในเส้นผมของลูกแกะน้อยๆ ปากของหนุ่มน้อยเผยออก

เขาสอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวานข้างในลึกๆลูกแกะส่งเสียงเล็กน้อย

มาสะทนนิ่งต่อไปไม่ไหวแล้ว 'ไม่มีทาง' ไม่เขาไม่ยอมทนดู 'คนของเขา' ทำอะไรแบบนี้ได้แน่

เฮ้ยเดี๋ยว! เดี๋ยวก่อน 'คนของเขา'? ไคไม่เคยเป็น'ของเขา'สักหน่อย

เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปเกี่ยวข้องกับ Sex Lifeของไคนี่นา

แต่ก็นั่นแหละมาสะไม่รู้ว่าไคเป็นของใครและนั้นหมายความว่าเขาสามารถเป็นอันตรายใช่ไหม?

ถูกต้องที่จริงเด็กนั่นดูอ่อนกว่าไคซะอีก และไม่ได้ดูเป็นอันตรายเลย

แต่มาสะก็ไม่สนใจเขาตรงไปหาคนทั้งคู่ทันที

แววตาน่ากลัวและความถมึงทึงบนใบหน้าของเขาทำให้คนรอบข้างกลัวจนต้องหนีแหวกออกเป็นทาง

ขณะนั้นเองไคก็พึ่งยุติการจูบ "เธอยังเด็กเกินไปสำหรับฉันหนูน้อย ฉันไม่นิยมเด็กๆซะด้วย

ทำไมเธอไม่ไปหาคนอื่นที่เขาจะดูแลเธอได้ดีกว่าฉํนละ?" ไคกระซิบตบก้นเขาเบาๆและดันออกไปทางอื่น

ไคมองหามาสะแล้วจึงพบว่ามาสะมายืนอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่

"เยี่ยมเลย ฉันจะได้ไม่ต้องไปมองหานาย กลับเถอะ ฉันเหนื่อยแล้วล่ะ ยังมีสอบพรุ่งนี้อีก" ไคโกหก

"ครับ คุณหนู"

**************

ในรถ ไคนั่งที่ด้านหลังกับมาสะ

ไครู้สึกว่าเขาเหมือนคนโง่ไม่ว่าจะยั่วมาสะยังไงเขาก็ไม่สนใจเลย

ไคถอนหายใจอย่างหนักหน่วง

"เหนื่อยเหรอครับ คุณหนู?" มาสะถามขึ้นทำงายความเงียบในรถ

"อือ ใช่ เหนื่อยมาก"ไคไม่ยอมซ่อนความรู้สึกไว้เลยแม้แต่น้อย

"จะนอนพักก้อนก็ได้นะครับ เดี๋ยวก็ถึงบ้านแล้ว"มาสะเสนอ

'ใช่ ทำเป็นพี่ใหญ่ห่วงน้อง ไม่ว่าฉันจะทำอะไรออกไป นายก็มองว่าฉันเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆที่ยังไม่โตเสมอ' ไคคิด

ไคเอนตัวไปพิงอกมาสะ

เขาหลับตาแล้วหาวเสียงดัง พลางเบียดตัวซุกไซ้เข้าไปอีก

มาสะเกร็งตัวอยู่ชั่วครู่ก่อนจะคลายลง

ไคพยายามแกล้งทำเป็นว่ามาสะกำลังกอดเขาแบบคนรักไม่ใช่ลูกของเจ้าของ

มาสะพยายามหายใจค่อยๆเพื่อไม่ให้รบกวนไค เขารักช่วงเวลานี้

ช่วงที่ไคยอมเผยให้เห็นถึงตัวตนที่แท้จริงของเขา หวานล้ำ ไว้เนื้อเชื่อใจ อ่อนโยน เกือบกึ่งบริสุทธิ์

ช่างเหมือนกับเด็กน้อยในความทรงจำ

แต่ก็นั่นแหละ อีกส่วนลึกๆของมาสะก็รู้ดีว่า

เขาเองก็ทั้งชื่นชม นิยมในความกล้าหาญ มีเสน่ห์ดึงดูด เย้ายวนและล่อลวงในตัวของไคยิ่งนักเช่นกัน

ทั้งๆทีมันก่อให้เกิดความปวดร้าวโหยหาในช่องท้องของมาสะอย่างมากมาเป็นเวลายาวนานแล้ว

มาสะสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วพยายามปล่อยแแกมาให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้

เขารู้สึกราวกับโลกนี้มีเพียงเราเพียง 2 คน

****************

ห้องพักของไคใหญ่มาก

แต่ก็นั่นแหละนะไคเป็นคุณหนูลูกชายของยากูซ่านี่นาจะพักห้องเล็กๆมันก็ใช่ที่

ไคนั่งลงบนที่นอน เตะรองเท้าออกไปไกลๆ

มาสะยังคงยืนรออยู่ในห้อง

เขารู้ดีว่าไคของเขาอยากจะให้เขาอยู่ด้วย และเมื่อไหร่อยากอยู่ตามลำพังเพราะเขารู้จักไคมาตั้งแต่วันที่ไคเกิดเสียด้วยซ้ำไป

"มาสะ"

"เรียกผมหรอกครับ" มาสะแกล้งถาม

"นายยังคงเห็นฉันเป็นเด็กตัวเล็กๆไม่เคยเปลี่ยนสินะ?" ไคพูดขึ้นมา

มาสะ(ต้อง)ยิ้มรับ

ไคคลานเข้าไปในผ้าห่มพลางถอดเสื้อไปด้วย

'รีบร้อนอยู่เสมอเลยน้า คุณหนูนี่ใจร้อนจริงๆ' เขาคิดในใจอย่างขำๆ

"คุณหนูอายุ 19 แล้วนะครับ"

"ฉันรู้อายุตัวเองหรอกน่า" ไคแห้วกลับ