2006/Sep/23

I was living in hell

-5-

By kurumi

"คุณภู อ้าา คุณ" "เรียกพี่ภูสิจ้ะนัส พี่ภู" "พี่ภู" เสียงหวานใสครางเครือ เรียกอย่างเสน่หา

อารมณ์ของเขาเริ่มกระเจิดกระเจิงอีกครั้งเมื่อมือบางนุมนิ่มคู่นั้นลูบไล้ไปทั่วร่างหนาพยายามบอกให้เขาไปต่อ "นัสจ๋าเราต้องหยุดนะ พี่ไม่อยากให้เราเจ็บ พี่อยากให้เราพร้อมกว่านี้

อย่า" เขาเอ่ยเสียงพร่า "ไม่เอา ไม่..อ้า ตรงนั้น แรงอีก อย่าหยุดเลยนะครับ ผมขอล่ะ นะครับพี่ภู หรือว่าพี่ไม่อยากทำ รังเกียจที่ผมเป็นผู้ชายเหรอ" อ้อนอีก

"เปล้าาาา ไม่ใช่นะ ชอบออกขนาดนี้ ไม่รู้เหรอว่าหลงซะแทบแย่แล้ว" "หยอกเล่นเหรอ"อ้อนซ้ำ แถมแกล้งขยับเบื้องล่างให้แนบชิดกันยิ่งขึ้น

"หรือเพราะผมยังไม่เคยเลยไม่อยากยุ่งด้วย เบื่อเด็กอ่อนหัดแบบผม" ลองพูดยั่วดู ( พี่นัสยั่วเก่งสุดๆเลยนะ) ได้ผลภูริตตบะแตกทันทีเลย เขาไม่พูดพล่ามทำเพลงอีกต่อไป

เหตุผลต่างๆนาๆหายวับไปทันทีกับสายลม Gone with the windจ้าาาา^O^ Ho HO Ho KE Ke KE เขาก้มไล้เลียช่องทางคับแคบก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปสำรวจภายใน

เมื่อลิ้นอุ่นร้อนแทรกผ่านช่องทางเขาอย่างช้าๆพยายามให้ร่างบางรู้สึก มากที่สุดเท่าที่ทำได้

ขณะที่มือใหญ่คู่นั้นโลมเล้าไปทั่วร่างบางเท่าที่จะไปได้แล้วมาหยุดที่หน้าอกทั้งสองข้าง เสียงกรีดร้องอย่างสุขสมที่ดังกว่าเดิม

ความต้องการที่สูงขึ้นทำให้ร่างบางดันตัวขึ้นหาปากของภูริตมากขึ้น เขาต้องการมากกว่านี้ อ๊ะ อ้าฮ้า อีก พี่ อีก วนัสครางดังลั่น

เจ้าสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาอยู่ในร่างกายทำให้ความรู้สึกแปลกๆ คราวนี้ภูริตเปลี่ยนจากลิ้นเขาเป็นนิ้วจากนิ้วกลางเพียง1 ก็เพิ่มจำนวนนิ้วขึ้นเรื่อยจาก1เป็น2 จาก2เป็น3

จนเห็นว่าร่างบางพร้อมสำหรับเขาแล้วจึงเกี่ยวขาเพรียวขึ้นพาดบ่าพร้อมทำการสอดแทรกทันที เสียงหวีดร้องดังแทบขาดใจก้องกังวาลดังไปทั่วห้อง

ร่างบางกระตุกคืนสติจากวังวนแห่งปรารถนาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายเขาเหมือนจะฉีกขาดเป็นเสียงๆ แค่เพียงเรือนร่างตรงหน้าลงมือเริ่มการสอดแทรกเข้ามา

วนัสดิ้นรนเกือบผลักไสภูริตออกไป หยาดน้ำตารินเล็ดด้วยความทรมาน แต่ก็รู้ว่าอีกไม่นานมันจะดีขึ้น ร่างสูงขบฟันแน่นเมื่อเข้ามาสุดทาง

เขาหอบหายใจหนักหน่วงพลางหยุดรอให้ร่างบางปรับตัวทั้งๆที่ช่องทางที่ร้อนระอุนี้กำลังบีบรัดเขาจนแทบทนไม่ได้ ภูริตจูบอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนพลางขยับตัวเข้าออกช้าๆ

ร่างเล็กบางกัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดซึมเมื่อความเจ็บปวดนั่นเริ่มอีกครั้งและดูเหมือนจะไม่ยอมหยุดซะที

เวลาผ่านไปเขารู้สึกว่าความเจ็บนั้นค่อยจางลงและความต้องการได้เข้ามาแทนที่ แรงกระแทกกระทั้นทำให้เขาต้องยกแขนขึ้นโอบไหล่หนาแน่น

พร้อมงับฟันลงแรงๆที่แนวบ่ากว้างนั่นเพื่อระงับเสียงคราง วนัสอ้าปากกว้างหอบหายใจ ถึงจะเจ็บแต่ก็รู้สึกดีอย่างประหลาด

ภูริตดันตัวเข้ามาจนสุดและโน้มตัวลงมาเลียใบหูเล็กก่อนจะกระซิบด้วยเสียงทุ้มพร่าขณะที่เริ่มขยับตัว "นัสดีมั้ย..คนดี อาา ชอบบ้างรึเปล่า ดีเหลือเกิน พี่ชอบมากเลย"

วนัสได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ ตอนนี้สมองของเขาไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น เสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ดังขึ้นเรื่อยๆจนกลายเป็นเสียงแห่งความสุขจากวนัส

ภูริตเร่งจังหวะอย่างเร็วแล้วครางเสียงดังในลำคอ เด็กหนุ่มหลับตาแน่นเมื่อทานไม่ไหว ร่างบางฉีดพุ่งน้ำขาวขุ่นออกมาเลอะไปทั่วบริเวณ

ภูริตครางเบาๆเมื่อช่องทางนั้นตอดรัดเขาแน่นขึ้น

ชายหนุ่มเร่งจังหวะก่อนที่จะกระตุกเกร็งและซบหน้าลงบนซอกคอชื้นเหงื่อเนิ่นนานราวกับจะหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียวกันวงแขนแกร่งประคองร่างบางลงนอนราบโดยที่ยังไม่ถอนตัว

ออก จนอีกฝ่ายต้องร้องเตือนด้วยเสียงเหนื่อยอ่อน "พี่ภู เจ็บครับ" เสียงอ่อย "อืม ตรงไหนจ้ะ" ถามพลางเวียนจูบไม่รู้แล้ว "โธ่พี่ภูก็ เอาออกไปสิครับ" หน้านัสแดงจัดเป็นตำลึงสุก

เขาหัวเราะดังลั่นก่อนที่จะถอนกายออกอย่างอ้อยอิ่ง เด็กคนนี้เป็นของเขา เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีใครมาพรากไปจากเขาได้ ภูริตรู้ดีว่าเขากำลังมีอารมณ์อีกครั้ง

แต่วนัสไม่พร้อม เขายังไม่เคย เขารู้ และถ้าชายหนุ่มดึงดันจะทำต่อ ร่างอันบอบบางนี้อาจระบมไปอีกหลายวันก็เป็นได้ ซึ่งเขายอมสู้สะกดอารมณ์และรอเวลาจะดีกว่า

~~~***~~~***~~~***~~~ เพราะความสุขที่ได้รับแต่ไม่ได้ปลดปล่อยความต้องการทั้งหมดทำให้ภูริต (ซาตานของเราพลพรรคdevil I mean Bunsai!-Kurumi) นอนไม่หลับ

เขาจ้องมองร่างบางอย่างหลงไหลและกระหาย ยิ่งมองก็ยิ่งอยาก เลยเอื้อมมือไปลูบไล้ต้นขาขาวอย่างกระหายในรสสัมผัส

Comment

Comment:

Tweet


...
#1 by เปรี้ยวหวาน At 2009-05-04 13:36,