2006/Sep/23

-7-

เพราะความสุขที่ได้รับแต่ไม่ได้ปลดปล่อยความต้องการทั้งหมดทำให้ภูริต (ซาตานของเราพลพรรคdevil I mean Bunsai!-Kurumi) นอนไม่หลับ

เขาจ้องมองร่างบางอย่างหลงไหลและกระหาย ยิ่งมองก็ยิ่งอยาก

เลยเอื้อมมือไปลูบไล้ต้นขาขาวอย่างกระหายในรสสัมผัสที่ไม่เคยเลือนไปจากใจเลย ร่างบางที่กำลังหลับสนิทก็ยังไม่รู้ชะตากรรม(ที่เราจะมอบให้-Kurumi)

ภูริตเอื้อมมือข้างหนึ่งไปประคองศีรษะได้รูปให้หันมาหาเขาแล้วโน้มตัวลง

ประทับริมฝีปากเคล้าคลึงริมฝีปากนุ่มของหนุ่มน้อยตรงหน้าอย่างอ่อนโยนนุ่มนวลบ่งบอกความรักใคร่ หลงใหล และเสน่หาทั้งปวงต่อร่างน้อยในอ้อมแขนนี้ เนิ่นนาน

ก่อนที่จะเพิ่มแรงกดเพื่อเปิดเรียวปากคู่สวยให้เขาสอดปลายลิ้นอุ่นเข้ามาควานหาความหวานล้ำยิ่งกว่าสิ่งใดในโลกนี้

สัมผัสอ่อนนุ่มเย้ายวนมาโลมเล้ากันอยู่ที่ริมฝีปากที่แนบสนิท

เขาไม่ยอมหยุดพักหายใจเลย เขาทำราวกับว่าถ้าหยุดเขาจะต้องขาดใจตายลงไปกระนั้นแหละ

(เว่อร์อ่ะ พี่ๆลดดีกรีลงมั่งก็ล่ายน่า-Kurumi)

(เงียบเลยนะจ้ะหนู ถ้ายังอยากให้ช่วยอยู่น่ะ-พี่ๆ)

(Kurumiโบกธงสีขาวยอมแพ้อยู่ไหวๆ กลัวแล้วจ้า แงงงง)

วนัสมารู้สึกตัวตื่นเอาก็เมื่อปลายนิ้วอุ่นคลึงเค้นเฉียดผ่านยอดอก

ภูริตใช้ปลายนิ้วบีบยอดเนื้อสีชมพูเบาๆข้างหนึ่งก่อนย้ายไปสู่ยอดอกอีกข้างหนึ่ง

ชายหนุ่มแนบจูบหนักๆอีกครั้งที่ริมฝีปากแล้วจึงไล้มือลงสู่ท้องน้อยสัมผัสผิวเนียนนุ่ม น่าถนอม ดุจจะแกล้งกัน

เมื่อภูริตไล้ฝ่ามือขาวสวยราวแกะสลักจากหยกเนื้อดีวนเวียนตามซอกขาและรอยต่อหนักแน่นแทนที่จะมุ่งลงไปสัมผัสส่วนที่กระตุ้นอารมณ์ของร่างน้อย

"อื้อ พี่ภู อา อยะ อย่าแกล้งกันสิ อาาาา" เสียงครางดังแผ่วๆ บ่งบอกความรู้สึกของเจ้าของได้ดีว่าอยู่ในอารมณ์ไหน

"ตื่นแล้วเหรอจ้ะนัส" ถามยิ้มๆ

มือใหญ่แข็งแรงคลึงเค้นด้านร่างแรงขึ้นอีก จงใจปลุกเร้าร่างบางยิ่งขึ้น

"อย่า ยะ อย่าครับ"

"หืม ทำไมล่ะ ไม่ชอบเหรอ"

"ไม่ ไม่ใช่ครับ"

มืออุ่นข้างหนึ่งวกกลับขึ้นมานวดเฟ้นแผ่นหลังเนียนระเรื่อยลงมาถึงสะโพกบาง

ชายหนุ่มลูบไล้ตามเรือนร่างงาม ทำให้เด็กหนุ่มหลับตาแน่นด้วยความเสียวซ่าน

ร่างสูงเลื่อนกายลงต่ำจนใบหน้าอยู่ที่ตำแหน่งระหว่างขาของวนัส

เสียงครางดังแว่วซ้ำพร่ำอ้อนวอนชายหนุ่มให้หยุดทรมานเขาเสียที

แต่มือบางกลับแทรกตัวอยู่ในเรือนผมดำสนิท กดให้ริมฝีปากคู่นั้นรับเขาเข้าไปให้ลึกอีก หยาดน้ำใสคลอคลองอยู่ในดวงตาคู่สวย

'ทรมานเหลือเกิน ทำไม? เราทำอะไรผิดเหรอ? พี่ภูถึงแกล้งเราแบบนี้ ราวกับว่าไม่รักเรา ไม่แคร์เราเลย'

มีเพียงเสียงครางเครือด้วยความเสียวซ่านในห้วงอารมณ์แห่งเสน่หาที่ดังลอดออกมา

เพียงครู่เดียวเสียงหวานใสก็หวีดร้องด้วยความสุขสม

น้ำร้อนๆฉีดพุ่งออกมาจากร่างบาง ร่างสูงรีบกลืนลงไปทันที ช่างเหมือนนานชั่วกัปชั่วกัลป์กว่าชายหนุ่มจะถอนริมฝีปากออก

เขายิ้มแล้วแลบลิ้นออกมาไล้เลียริมฝีปากแล้วจึงก้มลงจูบวนัส ให้วนัสได้ลิ้มรสแห่งความสุขที่เขามอบให้

วนัสหน้าแดงซ่านด้วยความอาย

ภูริตเลื่อนกายลงมาทาบทับอีกครั้ง เขาจูบที่หลังใบหูแล้วไล้จมูกมาตามแก้มใสละเรื่อยลงมาตามลำคอ แผ่นอก ท้องน้อย แล้วก็จับวนัสนอนพลิกคว่ำจัดให้สะโพกลอยขึ้นมาจากเตียง

เสียงครางดังขึ้นจากวนัสเมื่อภูริตเริ่มสอดลิ้นเข้าไปควานหาความหวานในช่องทางที่ร้าวระบมของเขา

มือขาวๆของวนัสจิกทึ้งผ้าปูที่นอนไว้แน่นเมื่อลิ้นร้อนระอุแทรกผ่านช่องทางเขาอย่างช้าๆอย่างจงใจ

วนัสได้แต่ส่งเสียงครางอยู่ในลำคอเขาไม่อาจรับรู้อะไรได้อีกแล้วนอกจากความต้องการที่จะปลดปล่อยเท่านั้น

วนัสหวีดร้องก้องไปทั้งห้อง ร่างบางกระตุกเกร็งปลดปล่อยความร้อนออกมาเต็มไปหมด

"พี่ภู อย่าผมเจ็บ"วนัสร้องขอ

ภูริตรู้ดีว่าวนัสยังเจ็บอยู่มากหากแต่ความคับแคบภายในช่องทางของร่างบางนั้นเล่ากำลังบีบรัด รึงเร้ากายเขาเอาไว้ ความอ่อนนุ่มภายในทำให้อารมณ์ปรารถนาเผาไหม้ตัวเขาจนเกินจะทนไหว

ภูริตลืมตัวกระแทกร่างเต็มแรงเขาไม่ฟังเสียงทัดทานของวนัสเลยแม้น้อยนิด

เขารู้แต่ว่าต้องไปให้ถึงฝั่งฝันเท่านั้นเอง

***~~~***~~~***~~~***

ก๊อก ก๊อก

'เสียงอะไรน่ะ! น่ารำคาญจังคนจะหลับจะนอน ไปไหนก็ไปซี่ คนจะหลับจะนอนกวนอยู่ได้' วนัสคิด'โอ๊ยยยย ไม่เกรงใจเลยรึไงนะแบบนี้มันต้อง#^&%+%##$' วนัสลืมตาตื่นขึ้นมาโดยลืมไปสนิทเลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่อคืน(Ke Ke)

"โอ๊ยยยย!" เขาคิดว่าร้องออกมาดังลั่นแน่ๆเลย แต่ขอโทษทีเถอะความจริงแล้วเบามากกกกก แต่ก็มากพอที่จะทำให้ร่างข้างๆรู้ว่าร่างบางตื่นแล้ว เลยพลิกตัวมาประคองให้ลุกขึ้นนั่งได้ง่ายขึ้น

"เจ็บมากเหรอนัส?" เขาถามเสียงแสดงความห่วงใยและเอื้ออาทรอย่างมาก(ความผิดไผล่ะพี่) ประคองร่างบางให้หันมาพิงแนบอก (ไม่เลิกนะ)

วนัสงง เจ็บก็เจ็บ เอ๋อก็เอ๋อ 'อะไรหว่า? ไหง เฮ้ย! ตู บ้าไปแล้วรึไงนะ ลืมไปได้ไง-ะเนี่ย เอ๋? เสียงอะไร?'

"ก๊อก ก๊อก"

"นัสตื่นรึยังน่ะ นัสนี่อาเองนะ" เสียงอาประชานี่เอง

'โธ่! มารคอหอยจริงโว้ย!!! คนเขาจะต่อรอบเช้าซะหน่อย ล่อแ-งซะดีมั้ยเนี่ย' ซาตานเอาแล้วจ้ะ 'ออกไปบอกมันเลยดีมั้ยเนี่ย เชอะ! ช้าไปแล้วไอ้แก่'

"นัสจะเอาไงดีล่ะจ้ะ? นัสไปทำงานวันนี้ไม่ไหวแน่เลย หืม? "

"ผม ผม "

"เอางี้ตอบให้หมอนั่นไปก่อนดีกว่ามั้ย ไม่งั้นเกิดไปขอmaster key กับทางโรงแรมเปิดเข้ามาจะยุ่งนะ"

"ครับๆ ผมตื่นแล้วครับอาประชา มีอะไรเหรอครับ?"

"เป็นอะไรรึเปล่า อาเรียกตั้งนานทำไมไม่ตอบ" ประชาถามอย่างห่วงใย

"ไม่มีอะไรนี่ครับ แค่นอนดึกไปหน่อย" รีบตอบกลับไป

"แน่ใจนะนัส" เขาถามย้ำอีกที

"งั้นอาไปประฃุมก่อนนะ แล้วพบกันเย็นนี้นะ" เขานัดแนะอีกครั้ง

"ครับ" วนัสรีบรับคำอย่างโล่งใจ

ประชาไปแล้ว วนัสถอนใจยาวอย่างโล่งอก

'โล่งไปที โอ๊ยนึกว่าแย่แล้ว' (แน่ใจเหรอ แล้วคนนี้ล่ะ)

"งั้นวันนี้นัสก็ว่างแล้วสินะ อืมทำอะไรดีล่ะจ๊ะ?"ภูริตถามด้วยอารมณ์ดีมากถึงมากที่สุด

"เอ่อ.."วนัสสะดุ้ง 'จ๊าก ตูลืมไปเลย ไหงพี่ภูยังอยู่ล่ะวะเนี้ย ตายแน่ ตาย ตาย ตาย'

"หืม ว่าไงล่ะจ้ะ นัส"ภูริตถามซ้ำ มือก็เริ่มลูบไล้ไปเรื่อยๆจากมือสู่แขน จากแขนสู่บ่า จากบ่าสู่คอ แล่วจึงเลยไปที่หลังขาวๆนั่น ก่อนที่จะวกไปที่ด้านหน้าของวนัส

วนัสสะดุ้งเฮือก 'แว้ก เสร็จกัน ตายแน่เรา แต่มันก็ดีเหมือนกันนะ แต่เราจะไหวเหรอเนี้ย ปวดตัวตัว น่าลองก่อน ไม่ไหวแล้วค่อยหยุดก็ได้นี่' วนัสคิด

แต่พอภูริตเลื่อนมือไปที่ช่องทางคับแคบแล้วก้มลงใช้ปากแทนที่มือเท่านั้น วนัสก็ร้องออกมาเต็มเสียงทันที "พี่ภูครับ อย่าผมเจ็บครับ"

"ตรงไหนล่ะจ๊ะ ที่รัก"เสียงของภูริตหวานซะมดยอมแพ้

'จะบอกว่าไงดี ก็มันหมดเลยนี่นา' วนัสคิดในมจอย่างสับสน

"ทั้งตัวเลยครับ ก็พี่เล่นแรงนี่น่า เมื่อคืนนี้ ไม่ถนอมกันเลย ใช่ซี้.จะมาถนอมทำไม ผมมันแค่ของฆ่าเวลานี่"วนัสประชดเข้าให้

'งอนแก้มป่องเลย แฮะ น่ารัก'ภูริตคิด

"ใครบอกว่าพี่เห็นเราเป็นของฆ่าเวลา Priceless เลยล่ะ"ภูริตแกล้งพูด

วนัสใจเสียทันที 'Priceless ก็ไม่มีค่านะสิ'

"ทำไมจ๊ะ พี่ออกรัก ออกบูชาป่านนี้ เราน่ะหาค่าไม่ได้เพราะว่ามีค่าสำหรับพี่มากจนเงินทองแค่ไหนก็ไม่อาจมาเทียบกับเราได้แบบนี้แล้วยังไม่ต้องการพี่ ไม่เห็นใจพี่บ้างเหรอ"ภูริตถาม พลางแกล้งบีบมือแน่นขึ้น ก่อให้เกิดความเสียวซ่านไปทั่วร่างของวนัส

"อ้า.. ไม่นะครับพี่ภู อย่าแกล้งผมสิครับ อ้า นี่ชาติก่อนนี่พี้ต้องเป็นปลาหมึกแน่เลย อา.. เก่งเกินไปแล้ว"วนัสสับสนไปหมด

"ความรู้สึกแปลกใหม่เหล่านี้เขายังไม่เคยชินกับมัน ภูริตเองก็ทราบดี เขาพยายามปรนเปรอวนัสอย่างเต็มที่ หวังให้วนัสติดใจแล้วจะได้ไม่หนีไปไหน ให้เป็นของเขาคนเดียวโดยเร็ววัน

"ก็นัสออกหวานนุ่มไปทั้งตัวแบบนี้นี่น่า ใครจะอดใจได้ล่ะจ๊ะ"มือของภูริจเริ่มทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆ วนัสหอบครางลั่นห้อง 'อืม เพราะจริงๆ คิดไว้ไม่ผิด' ภูริตคิดอย่างยินดี

"พี่ภู ฮ้า.อา.ไม่ ผมไม่ได้ล้อเล่นนะครับพี่ ผมเจ็บจริงๆ"วนัสบอก

"อะไรจ๊ะ นัส"ภูริตพูดแล้วขบหูวนัสเล่น

"ผมเจ็บ พี่เล่นทั้งคืนแล้วยังไม่พออีกเหรอครับ"วนัสถาม

"โธ่ นัสก็ ใครจะพอได้ ในเมื่อเราอยู่ตรงหน้าแบบนี้ ว่าแต่นัสชอบแบบไหนล่ะ"ภูริตถามมีเลศนัย

"อะไรครับ"วนัสถามงงๆ

"ก็ชอบแบบไหน มือหรือปากล่ะจ๊ะ แล้วก็เข้าข้างหน้าหรือช้างหลัง" (ชักเป็น Triple x ไม่ใช่ x เดียวแล้วล่ะ)ว่าแล้วภูริตก็สอดร่างเข้าไปในตัวของวนัสทันที เล่นเอาวนัสพูดไม่ออกไปเลย

ภูริตขยับตัวเล็กน้อยกระตุ้นวนัสจนวนัสทนไม่ไหว

"เร็วอีกครับ อะไรก็ได้แล้ว อะไรก็ได้จริงๆ เร็วๆเข้าเถอะ ครับ ผม"ภูริตหยุดมือแถมยังถอนตัวออกจากวนัสทันที

วนัสที่กำลังจะถึงจุดหมายอยู่แล้วตกจากสวรรค์สู่ขุมนรกที่ 18 ทันที

"พี่ภู ทำไม"วนัสถามทันทีไม่เข้าใจ

"นัสจะลองขยับเองดูไหม ลองดูนะ"ภูริตบอก

"หา! ผมทำไม่ได้"วนัสปฏิเสธพลางสบตาภูริต สายตาของภูริตเอาจริงพลางนอนหงายลงกับเตียงทันที วนัสทำอะไรไม่ถูกได้แต่มองตาปริบๆ เขาเอื้อมมือไปสัมผัสของตัวเอง

ภูริตเห็นว่าวนัสทำตามที่ตนต้องการแล้วก็ดึงร่างของวนัสให้มานั่งคร่อมเขาไว้พลางโน้มร่างของวนัสลงมาดูดดื่มริมฝีปากบางคู่นั้นอย่างเร่าร้อน

ภูริตโอบประคองร่างบางไว้แนบออย่างแสนรักแสนหวง

เขาสอดลิ้นเข้าไปเกี่ยวกระหวัดรัดรึงอย่างเสน่หา

วนัสครางลั่นห้องอย่างทนไม่ไหวเขาต้องการภูริตเหลือเกิน

ภูริตรั้งร่างของวนัสให้อยู่ในตำแหน่งที่พอดีเหนือตัวเขา

"มาสินัสยังมีอีกหลายอย่างที่พี่อยากให้นัสได้รู้ ได้สัมผัส ได้ลองดูลองดูสิจ้ะ"ภูริตพูด

สายตาของภูริตที่มองดูวนัสนั้นเต็มไปด้วยความรัก ความหลงไหลเสน่หา เทิดทูนจนเกือบเป็นบูชา เป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความหมายแห่งรัก

วนัสรู้สึกว่าเขาสามารถทำให้ภูริตได้ทุกอย่างที่เขาต้องการ ไม่ว่าอะไรก็ตามเขาจะทำทุกอย่างที่จะทำให้ภูริตมองเขาแบบนี้ มองเขาคนเดียวตลอดไป

"ครับพี่ภู" วนัสตอบเขาลดร่างลงไปหาความร้อนแรงของภูริต

ปากทางของเขายังคงระบมอยู่จากการกระทำของภูริตเมื่อคืนนี้และยังคงมีร่องรอยของความสุขทั้งจากตัววนัสเองและของภูริตด้วยอยู่ทั่วไปหมด ทำให้ภูริตสามารถผ่านเข้าไปเติมเต็มช่องว่างในร่างบางได้ไม่ยากนัก

วนัสครางออกมาแผ่วเบา เขาร้องเรียกภูริตตลอดเวลา "อื้อพี่ พี่ภูครับ อย่า อ้าาา

เพราะแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำอยู่ในกายทำให้ภูริตต้องใช้พลังทั้งหมดบังคับไม่ให้ตัวเองกระแทกร่างสวนทางกับร่างบางของวนัสที่กำลังควบคุมจังหวะแห่งรักของทั้งสองอยู่

ภูริตจิกเล็บลงกับผ้าปูที่นอนเขากำหมัดแน่น

วนัสพยายามขยับร่างกาย เคลื่อนไหวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ไม่ว่าจะพยายามเร่งกายให้เร็วแค่ไหนเขาก็ไม่รู้สึกว่าเร็วพอเสียที

ภูริตกัดฟันแน่น เขากำลังเมา ไม่ใช่เมาเหล้าแต่กำลังหลงมัวเมาในตัววนัสต่างหาก มัวเมาในความสุขสันต์ หรรสาที่ร่างนี้กำลังมอบให้แก่พวกเขาทั้งสอง

เขาลืมตามองวนัสที่กำลังขยับร่างอยู่เหนือตัวเขา ภาพนั้นช่างเร้าอารมณ์ความรู้สึกเหลือเกิน ใบหน้าที่บ่งบอกถึงความสุขและความเจ็บปวดของวนัส ภูริตอยากจะให้สิ่งเหล่านี้คงอยู่ตลอดไป อยากหยุดเวลานี้ไว้

นัส นัสช้าๆก็ได้ นัส อย่ารีบร้อนนักสิจ้ะ เรายังมีความสุขด้วยกันได้อีกนานนะจ้ะ นัสยังเจ็บอยู่นะเขาพยายามเตือนสติร่างบาง

แต่วนัสไม่ได้ยินแล้ว เขาไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น วนัสกำลังหลงไหลความแปลกใหม่นี้ เขาไม่เคยรู้จักมัน เมื่อรู้จักแล้วจึงยากที่จะหยุดมันได้ เมื่อคืนนี้ภูริตเป็นคนนำเขาไป แต่คราวนี้เขาเองเขาจะเป็นคนควบคุมทุกอย่าง ทุกรสสัมผัส ทุกจังหวะ ทุกอย่าง กลิ่นอายแห่งอารมณ์ที่เย้ายวนล่อหลอกให้เขาเดินไปเข้าหา

เขาอยากจะไปให้ถึงที่นั่นอีกครั้ง คราวนี้ด้วยการควบคุมของเขาเอง ไม่ใช่ภูริต เขาจะเป็นผู้มอบความสุขให้กับภูริต

จะมอบให้เขาจะทำให้ภูริตหลงไหลแบบเดียวกับที่ภูริตทำให้เขาหลงไหลมัน ให้ภูริตติดในรสชาติของเขาให้เหมือนกับสารเสพติด ให้เขาขาดเราไม่ได้ ให้เขาติดมันแล้วเขาก็จะไม่ไปไหน ภูริตจะเป็นของเขาคนเดียว เขาจะขาดเราไม่ได้ จะไปไหนไม่ได้อีกเลย

วนัสเคลื่อนไหวร่างเขาอย่างรวดเร็ว พยายามให้ต่อเนื่อง ไม่ให้ร่างแกร่งของภูริตหลุดออกนอกช่องทางที่ร้าวระบมของเขา วนัสเร่งจังหวะขึ้นไปอีก เขาเอื้อมมือไปจับมือของภูริตมาสัมผัสด้านหน้าของเขาเอง

อื้อออ อ้าพี่ภูช่วยผมหน่อยสิครับ พี่

ภูริตรีบสนองความต้องการของร่างงามตรงหน้าทันที เขารีบสัมผัสส่วนนั้นของวนัสอย่างรวดเร็ว เคล้นคลึงมันอย่างหลงไหล หวังที่จะให้ร่างงามรู้สึกถึงความสุขเช่นเดียวกันกับที่เขารู้สึกอยู่ในขณะนี้

ภูริตจับจ้องวนัสอย่างหลงไหล ร่างงามที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่เหนือเขาร่างนั้นเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อสีหน้านั่น

พี่ภู พี่ภู เป็นยังไงบ้างครับ ชอบมั้ยดีมั้ย วนัสถามภูริต

จ้ะนัส ดีมากเลยชอบสิชอบมาให่พี่ช่วยนะ เขายื่นมือออกไปหวังจะช่วยวนัสบังคับจังหวะนั้น

แต่วนัสกลับปัดมือเขาอย่างหงุดหงิด ไม่เอา เดี๋ยวก็มาแกล้งผมอย่างเมื่อคืนนี้อีก เมื่อคืนนี้แทบตายแน่ะ อ้าาา วนัสปฎิเสธอย่างโมโห

ไม่หรอกน่านัส ไม่ทำแล้วนะนัส ให้พี่ช่วย ภูริตพูด แต่วนัสไม่ตอบเขาไม่รับรู้ทั้งนั้น

ภูริตเลยแกล้งสัมผัสส่วนอ่อนไหวของวนัสอย่างแผ่วเบา ลูบไล้อย่างอ่อนโยน เบามือราวสัมผัสด้วยขนนก ก่อนที่จะลูบไล้หนักมือขึ้น หนักขึ้นจนวนัสครางกระเส่าอย่างทนไม่ไหว

แล้วเขาก็แกล้งลูบไล้เบาๆอีกครั้ง วนัสถึงกับสะอื้นไห้กับการกระทำนั้น

พี่ภูไม่ ไม่นะ อย่าทำแบบนั้น อย่า ได้โปรดเถอะ พี่โกรธอะไรผมครับ ไม่ ผมไม่ไหวแล้ว อ้าาาา

วนัสเกร็งร่างกระตุกปลดปล่อยตัวเองออกมาเต็มหน้าท้องของภูริตแล้วจึงพับร่างลงมาซบอกชายคนรัก ช่องทางที่คับแคบอยู่แล้วก็ยิ่งบีบรัดกายแกร่งของภูริตยิ่งขึ้นไปอีก

ภูริตทนต่อไปไม่ไหว เขาพลิกร่างบางลงมาอยู่ข้างใต้เขา แล้วจึงเข้าควบคุมการเคลื่อนไหวทั้งหมดแทนที่วนัส

เขาเคลื่อนร่างอย่างรุนแรงชำแรกแก่นกายผ่านเข้าออกช่องทางคับแคบอย่างไม่ปราณีต่อร่างบาง

เขาครางดังลั่นห้องอย่างไม่อาย ปากก็ร้องเรียกชื่อวนัสอยู่ไม่ขาด เขายิ่งเร่งจังหวะขึ้นไปอีก

วนัสเริ่มรู้สึกอีกครั้ง เขาแอ่นร่างขึ้นเพื่อให้ภูริตเคลื่อนไหวได้สะดวกยิ่งขึ้น

วนัสสัมผัสตัวเอง เขาลูบไล้เล้าโลมบีบรัดปลายยอดให้รับกับการเคลื่อนไหวของภูริตพอ

ภูริตเห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือมาแทนที่มือขาวบางของวนัส เพียงครู่เดียวเขาก็ปลดปล่อยอีกครั้งในมือของภูริต

อีกนิดเดียวนะนัส ภูริตเองก็ทนไม่ไหวแล้ว เขาถอนกายออกมาจนเกือบสุดแล้วกระแทกกายเข้าไปทั้งหมดในครั้งเดียว

เขาหยุดอยู่แนบแน่นในท่านั้นเนิ่นนาน ปลดปล่อยทุกหยาดหยดแห่งแรงปรารถนาในร่างบาง

ภูริตค่อยๆถอนกายออกมาจากวนัส กลัวว่าร่างบางจะต้องเจ็บมากไปกว่าที่เป็นอยู่นี้ แต่ไม่ว่าเขาจะระวังยังไงวนัสก็ยังคงเจ็บอยู่ดี

โอ๊ย ซื้ดดด พี่ภูเบาๆครับ วนัสร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เจ็บมากเหรอจ้ะ ภูริตจูบหน้าผากวนัสเบาๆอย่างปลอบโยน

วนัสค้อนควัก คนบ้าถามได้ก็น่าจะรู้อยู่แล้ว ภูริตหัวเราะกับกริยาของวนัส เขาก้มลงจูบวนัสที่กลางกระหม่อม

วันนั้นกว่าที่ทั้งคู่จะออกมาจากห้องก็บ่ายมากแล้ว

***~~~***~~~***~~~***

"ครับ ผมไม่เป็นไร" วนัสย้ำคำเพื่อให้ประชาแน่ใจ
ภูริตไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่น้อยเขาแทรกกายเข้าไปในร่างของวนัสทันที เรือนร่างเล็ก นุ่มนวลถูกรุกรานอย่างไม่ปราณี
edit @ 2007/04/26 00:02:44

Comment

Comment:

Tweet